Krappelmoes

De dorpsgenoot van wie ik de moesappels voor vanavond gekocht heb, vertelde, bij het onder het gebladerte overhevelen van kist naar tas, over de oogst van afgelopen jaar. Dit boeide mij zeer. En toch zijn er wat stukjes informatie verloren gegaan. In mijn ooghoek zag ik namelijk iets bewegen, op de plek waar de de stam van de appelboom zich splitst in de dikke takken. Er bevond zich daar iets dat bruin, glad en best groot was. En vermoedelijk leefde dus. Of toch niet? Deze vraag boeide mij nog meer dan de toch ook heus curieuze vraag, wat er de oorzaak van kon zijn dat de kleine appelbomen dit jaar zoveel vrucht gedragen hadden en de grote zo weinig. Maar omdat ik recht wilde doen aan de vriendelijkheid van mijn gesprekspartner, deed ik hard mijn best om de meest prangende vraag te negeren. Tot... plof... Een ruk van mijn hoofd naar links. Er viel iets uit de appelboom. En het was geen appel. Het was wederom bruin en glad en best groot. En het bewoog, nu buiten kijf staande. Met traag in de lucht maaiende, bruine, gladde, best grote poten die spits toeliepen.
"Meneer, er valt een krab uit uw appelboom!"
"Oooh, dat kan best, die komen 's winters aan land."
"En klimmen in bomen?"
"Ja, ook wel ja. Ach, kijk, daar hangt nog een appel. Ja, het is zo, mijn zoon plukt ze tegenwoordig. Ik ga zelf de boom niet meer in. Maar mijn zoon kan de boom in."
"Ja..."

Het was een leuk grapje van de man. Maar mijn geest was, weliswaar met een gerustgestelde nieuwsgierigheid, toch iets te zeer in beslag genomen door het toevoegen van het tabblad 'boomklimmende talenten' aan de archieflade 'zoetwaterkrab' in mijn brein, om de humor acuut op te merken.

Vanavond bij de hutspot dus... appelmoes van echte Lekkerlandse -onbespoten- appels. Zie de advertentie hieronder. En mocht je een vleugje krab-flavour proeven. Dan kan dat dus best.